Losser 1- de Tukkers 1: 0-1

Het is de hoofdmacht van KVV Losser niet gelukt om De Tukkers uit Albergen punten afhandig te maken. Ondanks de afwezigheid van een aantal vaste basisspelers traden de Lossernaren vol goede moed aan tegen de ploeg van het technisch duo Joost du Gardijn en Nick van der Luyt, een van de favorieten voor de bovenste plaatsen. Nadat tijdens de warming-up ook nog eens Thom Reynsdorff geblesseerd uitviel, was trainer Gerard Bos genoodzaakt om zijn toch al uitgedunde selectie op nog een positie aan te passen. Eerste jaars A-junior Thijs Volker, daags ervoor nog 90 minuten actief in de hoogste jeugdselectie, nam de plaats in van Thom.

Vanaf het begin werd duidelijk dat de thuisploeg een lastige middag tegemoet zou gaan. De Tukkers draaide Losser gelijk de duimschroeven aan. Onder leiding van de van derde divisionist HSC ’21 op het oude nest terug gekeerde Sjoerd Visschedijk, namen de gasten het initiatief. Behoudens een aantal speldenprikjes, moest Losser zich beperken tot tegen houden. De gastheren waren niet bij machte om de bal langere tijd in bezit te houden, hetgeen een groot contrast was ten opzichte van de week ervoor in en tegen Reutum. Toen lieten de jeugdige Lossernaren zien in staat te zijn van achteruit te kunnen voetballen. Daarvan was jammer genoeg deze middag geen sprake. Natuurlijk speelde de ploeg parten dat een aantal spelers gedwongen vanaf de kant moesten toekijken en dat het voor de vervangers geen sinecure was tegen ook nog eens een sterke tegenstander hun beste been voor te zetten. De Tukkers creëerde zich vanaf het begin van de wedstrijd veel kansen. Dat het bij de rust nog 0-0 stond was een klein wonder. Prima keeperswerk van Martijn Ensink, die zijn ongelukkig optreden van vorige week deed vergeten, en nonchalance bij de voorwaartsen van De Tukkers waren daarvan de oorzaak. Wel moet gezegd worden dat de gasten weinig of geen strobreed in de weg gelegd werden. Te afwachtend een duel aan gaan en op een te grote afstand van de tegenstander gaan staan, leidt tot problemen.

In de rust werden de puntjes nogmaals op de i gezet en was iedereen zich er van bewust dat doorgaan op dezelfde wijze de goden verzoeken was. Dat het binnen 2 minuten na de hervatting al mis ging was niet alleen symptomatisch voor deze wedstrijd, maar is eigenlijk het beeld van Losser in de competitiewedstrijden tot dusverre. Het niet voldoende “doordekken” op het middenveld leidde tot een overtreding op de rand van het strafschopgebied. De toegekende vrije trap was een prooi voor Sjoerd Visschedijk die zijn meerwaarde toonde door de bal onhoudbaar achter Martijn Ensink tot een doelpunt te promoveren. Dezelfde Martijn bevestigde zijn prima wedstrijd door halverwege de tweede helft een strafschop te stoppen. Tussendoor gingen de gasten door met het missen van kansen zodat Losser in de wedstrijd bleef en hoop hield op meer. Nadat de moe gestreden Thijs Volker (chapeau Thijs!), linksback Jop Engelbertink (vorig seizoen nog actief in A-2) en de 17-jarige Tom Schulten plaats hadden gemaakt voor resp. Ingmar Unland (met kapje aangezien Ingmar ruim twee weken geleden geopereerd is aan zijn neus), A-junior Dyon Zwijnenberg en de met afstand oudste speler van de selectie Sven Olde Riekerink, gooide Losser de schroom wat meer van zich af en zette aan tot een slotoffensief(je). Behoudens een aantal dreigende acties en dito doelpogingen, bleven de gasten vrij eenvoudig overeind.

Een meer dan terechte uitslag voor de ambitieuze Albergenaren die ondanks de valse start de aansluiting bij de bovenste plaatsen ongetwijfeld zullen bewerkstelligen. De ambities van de thuisploeg zijn van een andere orde. Deze groep verdient geduld. Van een wel zeer jeugdige groep, een vijftal spelers mag nog in de jeugd uitkomen waarvan er zelfs twee rechtstreeks van de onder 17 zijn doorgestroomd, mogen geen wonderen worden verwacht. Het is al vaker gezegd.

Aan de andere kant moeten we daar ook niet in blijven hangen. We moeten verder. Het is nu even niet anders. Jeugdspelers moeten de kans krijgen om te groeien naar volwassenheid en mogen ook falen. En dat gaat bij de een wat sneller dan bij de ander. Bij de meesten van deze groep zit een “goeie kop op”.

De basis moet verder op orde worden gebracht. Intern wordt daarop niet alleen gewezen maar wordt er ook steeds meer naar gehandeld. Dat gaat met vallen en opstaan.